… άλλα είναι καινούργια και άλλα πιο παλιά…:
καούκα=σακούλα
γκεγκόν=dettol
ένα, γύο, γέι, τέσσεγια (μέχρι πρότινος μπλιού), πέντε, κέι, φατά, οκιό, εννιά, γιέκα, ένα ένα, ένα γίο, ένα γέι, γέκα τέσσεγια…κλπ…γιέκα εννιά… γίο μηγιέμ!
ευχαιχιώ=ευχαριστώ
γιέγιε= ρύζι (πολύ καινούργιο, μόλις χθες στο Λιτόχωρο)
τσωμί=ψωμί
πακάπα=πατάτα
γκομάκα=ντομάτα
ανεβιένιω…κεφένιω=ανεβαίνω κατεβαίνω
η Τσέτσα μαγάει= η Έλκα μαδάει
προσεχώς και άλλα! (ο μπαμπάς να προσθέσει και άλλα στα σχόλια!)
ήταν η δεύτερη απόπειρα… τα είχε ετοιμάσει όλα ο μπαμπάς από το απόγευμα… φάνηκες να το παίρνεις πιο σοβαρά αυτή τη φορά… για παρηγοριά είπαμε πολλάααα τραγουδάκια πριν ξαπλώσεις… (είχε φύγει κι ο μπαμπάς) είπαμε κι άλλα όταν ξάπλωσες… και όλοι οι φίλοι σου ήταν εκεί να σε παρηγορήσουν, με την παρουσία τους αλλά και τα λόγια και τα αστεία τους… και ο Λούντβιχ, και ο Γκαρής και το πάντα (πάνα!)… από τον τρόπο που γελούσες κατάλαβα ότι όντως σε παρηγορούσαν… γενναίο μου κορίτσι! ε, καλά, μετά έκλαψες λίγο με παράπονο, αλλά ησύχασες όταν σου είπα ότι εσύ θα αποφασίσεις αν θα αφήσεις τις πιπίλες στη νεράιδα την πιπιλού…
τελικά κοιμήθηκες μετά από αρκετή ώρα στο σαλόνι (λίγο ακόμη και θα κοιμόοταν η μαμά πρώτη!)… πάντως κοιμήθηκες, κι αυτό είναι που μετράει!!!
το πρωί βρήκαμε έξω από την πόρτα μας μία μεγάλη φουσκωτή μπάλα για τη θάλασσα και ένα γράμμα από την πιπιλού!
για να δούμε πώς θα τα πάμε στον μεσημεριανό ύπνο…
αριθμητική: περάσαμε στους διψήφιους αριθμούς! τι; λέτε ¨πώς γίνεται αφού δεν μιλάει ακόμα”; και τα δάχτυλα τι τα έχουμε;; μέχρι τώρα 5 + 1 δάχτυλα έδειχναν το 6, τώρα όμως δείχνου και το 15 ( και πηρε καιρό να το πάρουν χαμπάρι η μαμά και ο μπαμπάς!)… αυτό σημαίνει ότι δυσκολευόμαστε να δείξουμε π.χ. το 18, αλλά το αναγνωρίζουμε μια χαρά!
γραμματική: προσθήκη άρθρων… μετά από το “η γιαγιά” που το λέγαμε καιρό, έχει κάνει έναν ωραίο διχαωρισμό άρθρων, για να καταλήξει να τα λέει μόνη της σαν τραγουδάκι: “η μαμά, ο μπαμπά, η γιαγιά, ο παππού”…!
λεξιλόγιο – τέχνη:χρώματα > μπεγιέ! (μπλε), καφέ! (και το λέει με τόσο μεράκι που σου έρχεται να πας να κάνεις έναν ελληνικό!), μωβ (το γράφω με ω γιατί το τραβάει λίγο!)
τέχνη – μουσική: εκτός από το μιμιμιμιμιμιμιμιμιμιμιμιμιιμιμι! (μπετόβεν, ο ύμνος της χαράς) περάσαμε στο ουέ ουέ (ήταν ένα μικρό καράβι), στο μαμάγιο, μαμάγιο, μαμάαααγιο (“μαμά το ξέρω” ή “μαμά γιο κέρο!), και βέβαια στο “μια ο ε για πε κα γιου για” για το οποίο συγκινήθηκα αρκετά γιατί είναι πολλές οι συλλαβές που λεει στη σειρά!
μήπως να της δώσουμε τη φωτογραφική μηχανή έτσι κι αλλιώς;;;
ΓΙΑΒΡΊΝΑ ΜΟΥ!!!
προχθές η νεραϊδοπιπιλού, σήμερα το κούρεμα… γλυκούλα μου, φαινόσουν τόσο γενναία όταν, ύστερα από σκέψη, άφησες τελικά τις πιπίλες στο μπαλκόνι… την ώρα του ύπνου όμως σου βγήκε όλο το παράπονο που κρατούσες μέσα σου για τη θυσία που σου ζητούσαμε να κάνεις… το παρήγορο είναι ότι θεώρησες περισσότερο σημαντικό κάτι που αγαπάς (την πιπίλα δηλαδή) από κάτι (εξωτερικά και προσωρινά μόνο) εντυπωσιακό (τη φωτογραφική μηχανή)
όσο για το κούρεμα… θα προσπαθήσει η ίδια η μαμά… όπως έκανε η γιαγιά στη μαμά μικρή και τη μετέτρεπε σε πιθηκάκι! θα βάλω τα δυνατά μου, στο υπόσχομαι!
και οι τρεις στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας (δεν ήθελες να κάτσεις στο τραπεζάκι σου)… με το μπαμπά λέμε καλή όρεξη με ένα φιλάκι στο στόμα και εσύ σκύβεις προς το μέρος μου προτάσεις το τροφαντό μαγουλάκι σου και χαμογελάς… θέλεις κι εσύ φιλάκι για καλή όρεξη!!! είναι από αυτές τις φορές που σκέφτομαι ότι γίναμε 3!!
γλυκούλα μου εσύ!
τώρα φεύγω γιατί νομίζω ότι ξύπνησες και βγήκες από το δωμάτιο με τους ιπποπόταμους αγκαζέ!!
… πέρασαν από την τελευταία φορά που έγραψα… λίγο που βρέθηκε τελικά η διάθεση και η ευκαιρία, λίγο που η μαμά (ναι, ακόμα το κάνω!) νιώθει τύψεις που δεν μπορεί να σηκώσει αγκαλίτσα τη φασουλίνα της λόγω επέμβασης, λίγο που τελευταία το λεξιλόγιό μας έχει εμπλουτιστεί αρκετά με λέξεις (αλλά και άλλα!), ε, καιρός είναι να γράψω κάτι από αυτά που κάνεις και κυρίως λες και δε θέλω να τα ξεχάσω…
λοιπόν… ας αρχίσουμε από τα απλά, όπως το ναι και το όχι…. νιέεεεε (πάντα συνοδευόμενο από ενθουσιασμό, ακόμα κι όταν έχει κάνει κακά!) και μπάααα (με το ανάλογο ύφος, σαν να λες… δεν το βλέπω!)
ο χείο και η χεία της έφεραν χθες το πατίνι Ντόρα, επίσης ο χείο της διάβασε τον Παπουτσωμένο γάτο, προσπαθώντας να προσπεράσει κάποια σημεία επειδή βαριόταν αλλά η ανηψιά το κατάλαβε και του έδειξε πού έπρεπε να διαβάσει!
από αλφάβητο… δείχνει το εε, το πι, το βββ (ηλεκτρική σκούπα επίσης!), το νιι, το οο
Κική… Κοκό (και στην αρχή έκλεινε τα μάτια της όταν το έλεγε γιατί ντρεπόταν, η γλυκιά μου!) και το μπάνιο… πιπί… ποπό!
τι άλλο… α, καλά, έχει πάθει κόλλημα με τονPokoyo (βλ. you tube!) και όπως λέει και ο μπαμπάς της έχει ταυτιστεί επικίνδυνα! Έι! (Έλλη, η ελεφαντίνα)… Πάκιο! (Πάτο, η πάπια) και κάνει και τις κινήσεις του Ποκογιό όταν τους συστήνει στην αρχή… γενικά δε λέμε τ και λ… αν την πείθαμε να πει το όνομά της θα το έλεγε κάπως Εένιη!
μια που μιλάμε για νιη, λέει καθαρότατα μπάνιο και κούνια (αν και πολλές φορές κουάνια) για ευνόητους λόγους!
ας φύγουμε λίγο από τη γραμματική, ώρα για μαθηματικά! πέρα από το ότι ξέρει τους αριθμούς μέχρι το 12 εδώ και μήνες, περάσαμε στα ανώτερα μαθηματικά… μετράει και καθώς δε μιλάει δείχνει όσα μέτρησε δείχνοντας όσα δάχτυλα χρειάζεται! δείχνει ακόμα και το 0, προτάσσοντας τη μπουνιά της (α! το μπουνιά θα μπορούσε να το πει κι αυτό καλά!).. και βέβαια μέσα στο ασανσέρ κατεβαίνοντας μετράει και ανάποδα! (ο μπαμπάς πίστεψε ότι ξέρει και αφαίρεση, με αφορμή το βιβλίο με τα πασχαλινά αυγά, αλλά μάλλον υπερβάλλει..)
…
η μαμά θέλει περισσότερο χρόνο με το γιουβαρλάκι της, αν και ξέρει πως πρέπει να κάνει τα μαθήματα και ελπίζει ότι δεν της κρατάει κακία… αλλά μάλλον όχι, γιατί σήμερα πάλι ήρθε το απόγευμα να με ξυπνήσει με ένα φιλάκι… όπως ακριβώς έκανε και στη γιορτή της μητέρας… ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΠΗΡΑ ΠΟΤΕ!!!
σ’αγαπώ πολύ!!!
αύριο θα γιορτάσουμε τα γενέθλιά σου… τελικά! στις 4 ήσουν αρρωστούλα, την άρπαξες για πρώτη φορά και καταλάβαμε όλοι μαζί τι θα πει συνάχι και βήχας… αλλά και πάλι το πέρασες γενναία, όπως γενναία ήσουν πάντα μέχρι τώρα (άντε ας μην ξαναθυμηθώ τα γεννητούρια και με πάρουν πάλι τα κλάματα…!)
τα ψιλογιορτάσαμε όμως με τις γιαγιάδες και τον παππού…και τα κεράκια τα έσβησες μόνη σου (τουλάχιστον τη δεύτηερη φορά, γιατί την πρώτη η χαζομαμά βιάστηκε να τα σβήσει η ίδια)
αύριο όμως, αν και δεν είναι 4 του μηνός, είναι όμως Του Ασώτου, όπως και τη μέρα που γεννήθηκες! α, μισό να δω ακριβώς τι σημαίνει άσωτος… είναι λέει αυτός που σπαταλά ασυλλόγιστα και διασκεδάζει χωρίς μέτρο και φραγμό… δεν μας έχεις δείξει δείγματα ακόμη αλλά φαίνεσαι λογικό άτομο (σε σχέση με την ηλικία σου βέβαια!).
τα “τρομερά 2″ που λέει και ο “δαμάζοντας τα νήπια” έχουν αρχίσει εδώ και κάποιο καιρό να κάνουν την εμφάνισή τους, όμως νομίζω ότι δεν έχουμε δει ακόμα τι πραγματικά εννοεί ο ποιητής! νομίζω ότι με υπομονή κάτι θα καταφέρουμε… γενικά είσαι καλό παιδί (γου μπου τζου γκου τζου γκου, που λέει και ο μπαμπάς κοροϊδεύοντας τη μαμά όταν σε αγκαλιαζει) δεν είναι δηλαδή περίεργο ένα παιδί στην ηλικία σου να μη θέλει να κοιμηθεί, ή τουλάχιστον όχι στο κρεβάτι του αλλά στον καναπέ (κι ας πάει η μαμά στην κρεβατοκάμαρα και δεν είναι στο σαλόνι!)
λοιπόν, φοβάμαι ότι δε θα θυμηθώ τα κατορθώματά σου από τότε που έχω να κρατήσω τα απομνημονεύματά σου για τελευταία φορά… για να δούμε…
κεφάλαιο μπαλέτο: όλα άρχισαν από το you tube που βλέπαμε το baby bethoveen… θυμηθήκαμε μετά ότι το έχουμε και σε σιντι και το ακούγαμε μέσα στο λαχανί σου δωμάτιο. ε, θυμήθηκε και η μαμά κάποιες κινήσεις μπαλέτου που πήγαινε μικρή (για ένα χρόνο μόνο γιατί μετά μάλωσα με τη δασκάλα!) και με μπάρα τα κάγκελα του κρεβατιού αρχίσαμε να χορεύουμε! είναι απίστευτο το πόσο καλός μίμος είσαι! σκανάρεις από πάνω μέχρι κάτω τον άλλο και μετά αρχίζεις την αναπαραγωγή κινήσεων. έχει πλάκα που δε σηκώνεις τα χερια πολύ ψηλά πάνω από το κεφάλι και τα κολλάς στο μέτωπό σου λες και χορεύεις το “βρέχει φωτιά στη στράτα μου”, αλλά κολλάω πάντα όταν σε βλέπω να κατεβάζεις τα χέρια σου κάτω κάνοντας ημικύκλιο με τόση χάρη που ξεπερνάει τα 2 σου χρόνια!!! εντάξει, έχεις και τον υπέροχο λαιμό της μαμάς, αλλά ελπίζω να μην της μοιάσεις ως προς τη χάρη της! (τώρα που είπα “μοιάζει”, τις προάλλες με θύμιζες τόσο πολύ που σε φώναζα συνεχώς κατά λάθος Μαρία!… και το ίδιο μου είπε και ο μπαμπάς!) λοιπόν, αυτό με το χορό δε θα το αφήσουμε έτσι…
τα υπόπα κεφάλαια άλη φορά… σχόλασα!
να περάσουμε καλά αύριο Λου μου!!! να τα εκατοστήσεις κορίτσι μου!!!!
… ή νομίζει ότι δεν έχει! τώρα που το σκέφτεται… έχει και πολύ χρόνο μάλιστα! (και γιατί η μαμά σου μιλάει για τον εαυτό της σαν να αναφέρεται σε κάποια άλλη; “η μαμά θα στο φέρει”, “έρχεται η μαμά”, ” τώρα η μαμά θα σου κάνει μπάνιο”… χαζό δεν ακούγεται; κι όμως μου έχει κολλήσει και δεν μπορώ να το σταματήσω! θα το κάνω σύντομα ελπίζω… λοιπόν… τζουτζούκα μου!! κουκλίτσα μου! σκανδαλιάρα μου εσύ!! καλά προχθές την έστειλες τη μαμά (άντε πάλι!), προχθές με έστειλες! σου τραγουδούσα το “τζιν τζιν τζιν τζιν τζιν τζιν πώς σου παν καλέ τα τζιν! πώς σου παν τα τζιν, τζιν τζιν τζιν πώς σου παν τα τζιν… μπλε μπλε μπλε μπλε μπλε μπλε πώς σου παν καλέ τα μπλε πώς σου παν τα μπλε μπλε μπλε μπλε πώς σου παν τα μπλε… λα λα λα λα λα λα το κορίτσι μου γελά δες το πώς γελά λα λα λα δες το πώς γελά… πω πω πω πω πω πω θε μου πόσο τ’αγαπώ! πόσο τ’αγαπώ πω πω πώ πόσο τ’αγαπώ!” καθώς την έντυνα για να βγούμε βόλτα και το κορίτσι μου με αγκάλιασε!!! σλημερα το πρωί στο λεωφορείο σκεφτόμουν τι όμορφα είναι να συνειδητοποιεί ένα παιδί τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον (και να σε αγαπάνε βέβαια!)… τι όμορφα είναι να συνειδητοποιείς τη ζωή τελικά!
“φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό, να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάγματα, του θεού τα πράγματα!”
φεγγαράδα στο Λιτόχωρο, φεγγαράδα στην Επανομή, η Λένη αγκαλίτσα με τη μαμά, να κουρνιάζει στο στήθος της, και να σηκώνεται πότε πότε να δείχνει το φεγγαράκι όλο χαρά…! μετά πρόθυμα πηγαίνει για ύπνο και ονειρεύεται το φεγγαράκι…
καληνύχτα φεγγαράκι…
