δε θυμάμαι αν είναι η πρώτη (μάλλον όχι) που έγινε από τότε που γεννήθηκες, αλλά σίγουρα είναι η πρώτη που παρακολούθησες… αν και φοβόσουν λίγο στο σκοτάδι, περάσαμε όμορφα και ήρεμα εκεί στο “καστράκι” του Αγίου, τραγουδώντας τη “βαρκούλα του ψαρά”, κι ας περνούσαν, ενοχλητικοί όπως πάντα, οι τουρίστες… στην επιστροφή, κρατώντας την παράδοση, γκρίνιαζες για αγκαλιά και “ώμους”, όμως ξεχάστηκες με το παιχνίδι λέξεων που παίζαμε, ποιος θα βρει τις περισσότερες λέξεις (στο φ ήσουν πολύ καλή!!!)… σ’αγαπώ ελένη, σ’αγαπώ στέλιο…
