οι φανταστικοί της φίλοι-αδέρφια : ο Ζαμπέτας, η Μαρία, η Ελένη, ο Γιάννης και ο μικρός ο Κωνσταντίνος… αυτά προς το παρόν…
δηλώσεις…
στην παραλία (μόλις με είδε με το πορτοκαλί μαγιό-και μέσα στον ενθουσιασμό): μαμά, είσαι πανέμορφη!!!
στο σπίτι λίγο πριν πιει το γάλα της, όταν μαζεύαμε τις πλαστελίνες: μαμά, είσαι καλή… όταν πεθάνεις και ξαναπαντρευτεί ο μπαμπάς θα έχω κι εγώ μητριά;
φτάνει με τις χιονάτες και τις σταχτοπούτες, καλά που διαβάζουμε “τα 88 ντολμαδάκια” τις τελευταίες μέρες…
έκ(π)λειψη
δε θυμάμαι αν είναι η πρώτη (μάλλον όχι) που έγινε από τότε που γεννήθηκες, αλλά σίγουρα είναι η πρώτη που παρακολούθησες… αν και φοβόσουν λίγο στο σκοτάδι, περάσαμε όμορφα και ήρεμα εκεί στο “καστράκι” του Αγίου, τραγουδώντας τη “βαρκούλα του ψαρά”, κι ας περνούσαν, ενοχλητικοί όπως πάντα, οι τουρίστες… στην επιστροφή, κρατώντας την παράδοση, γκρίνιαζες για αγκαλιά και “ώμους”, όμως ξεχάστηκες με το παιχνίδι λέξεων που παίζαμε, ποιος θα βρει τις περισσότερες λέξεις (στο φ ήσουν πολύ καλή!!!)… σ’αγαπώ ελένη, σ’αγαπώ στέλιο…
μελισσούλα…
το πρώτο βιβλίο που δανειστήκαμε από τη δημοτική βιβλιοθήκη του Αγίου Νικολάου… “Μελισσούλα, Σούλα, Φροσούλα” του Τζέιμς Κρους (η μαμά ακόμη να αρχίσει να διαβάζει τον Καζαντζάκη που δανείστηκε!!)
no5
ε, μετά από 4 χρονάκια και κανα δυο μήνες… κόψαμε την πάνα (που την έιχαμε βέβαια μόνο για τα κακά μας, για τα τσίσα ε κάπου στα 2,5 χρονάκια…) ΜΠΡΑΒΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ!!!
facebook=βαριέμαι-δε γουστάρωbook, είμαι Online αλλά αφού σου έστειλα χρόνια πολλά γιατί να μπω στον κόποbook,
εκεί που νομίζαμε ότι είναι ηλίθιο να λες χρόνια πολλά στέλνοντας sms, τελικά… υπάρχουν και χειρότερα!
αλλά και
facebook=δεν σε ξέρω καλά αλλά, αν και σου έχω στείλει ήδη χρόνια πολλά, σε βλέπω online και σου ξαναεύχομαι γιατί είμαι ψυχούλαbook
η ζωή είναι το πιο παράξενο και το πιο όμορφο νόμισμα!
Υ.Γ εννοείται ότι δεν αναφέρομαι στους “τυπικούς” γνωστούς και φίλους του facebook…
36
από τότε που γεννήθηκες… στα 0, βιντεάκι με μπγιορκ ενώ εσύ χτυπάς τα ποδαράκια σου στην κούνια, κλάμα που δεν θήλαζες, πάρτυ στο Μ.Αλέξανδρο, στα 1, πάρτυ στο μπαλκόνι, στα 2 τούρτα και ήλιος στη σαλονοκουζίνα, χρονιά δεν έχω όρεξη, στα 3, Γεροβασιλείου, στα 4, μάλλον γενέθλια μόνο για την Ελένη
και για να μην το ξεχάσω…
χθες ρώτησες το μπαμπά αν είναι “ξυριστός” για να τον φιλήσεις στο μάγουλο!
μήνες μετά…
τι άχρηστη μανούλα που είμαι! έχεις κάνει, πει, τραγουδήσει τόσα πολλά πράγματα από το Σεπτέμβριο και η χαζή μανούλα προτιμάει να χαζεύει το facebook, παρά να καταγράφει τις χαριτωμενιές σου… τι να πρωτοθυμηθώ πάλι… α, ναι! προχθές το βράδυ μου άρεσε πολύ η ψιλοκουβεντούλα μας όταν σε έβαζα για ύπνο… είχαμε κλείσει το φως, είχες σκεπαστεί και (όλως περιέργως) δε βιαζόμουν καθόλου να κοιμηθείς για να κατέβω μετά στο σαλόνι και να αρχίσει η τηλε-αποβλάκωση! δε θυμάμαι και πολύ καλά τι λέγαμε, α, μάλλον σου έλεγα το μυστικό που μου είπε η Άννα η παιδίατρος για το πότε μακραίνουν τα μαλλιά πιο γρήγορα! όταν, λέει, τα κοριτσάκια δεν ξυπνάνε το βράδυ! το θέμα δεν ήταν όμως τι λέγαμε, αλλά πώς το λέγαμε… κανονική ψιλοκουβεντούλα μεταξύ μαμάς και κόρης, χιχι! και μάλιστα την ίδια μέρα που η μανούλα πήγε στη δική της τη μαμά και τα ψιλοκουβεντιάζανε για ώωωρες, μια και είχαν καιρό να τα πουν… πολύ μου άρεσε! ανυπομονώ να μεγαλώσεις και να τα λέμε λίγο καλύτερα, εννοώ χωρίς 5 “γιατί” το λεπτό!
μου αρέσει επίσης όταν βάζουμε τα “καβουράκια” (ευτυχώς γιαγιά Ελένη μας πήρες το cd και όχι το dvd!) και μερακλωνόμαστε με τα ρεμπέτικα (και όχι τα φλώρικα, που λέει και ο μπαμπάς) τραγούδια… έχει πολλή πλάκα, όταν αλλάζεις τα φώτα στα λόγια των τραγουδιών… “απόψε στις ακρογιαλιές, αντιλαλούν οι κοπελιές!” (και “διορθωμένο”… δικοπενιές!), ή όταν χρησιμοποιούμε τις ρακέτες για μπουζούκι και “μπακλαμά”! για το χασαποσέρβικο, δεν το συζητώ, το έχει στο αίμα της! άαααααααλα! (εντάξει, αυτό υπάρχει σε φωτογραφία, να θυμηθώ να το τραβήξω και βίντεο..)
τόσους μήνες μετά λοιπόν, η γλώσσα πάει ροδάνι… έχουν επαληθευτεί όλοι οι γνωστοί και φίλοι που με προειδοποιούσαν για το “κεφάλι” που κάνεις όταν μιλάνε όοοολη μέρα! τρελαίνομαι (με την καλή έννοια) όταν κάνει λάθη στη χρήση των λέξεων, π.χ. αντί να πει “ένα ένα” λέει “κάθε κάθε”
άντε, ας αφήσουμε και κάτι για αύριο (λέμε τώρα!)
